stanje zasićenja

Video rad polazi od materijalnosti trulog voća kao aktivnog vizualnog jezika. Promjene u teksturi, boji i volumenu nisu shvaćene kao nusprodukt propadanja, već kao nositelji značenja kroz koje se izražava stanje emocionalne zasićenosti. Proces truljenja prikazan je kao kontinuirana transformacija, u kojoj forma postupno gubi stabilnost i čitljivost, ostajući u liminalnom prostoru između prepoznatljivog i raspadajućeg. Animacijom se materiji pripisuje privid života kroz ritmičko širenje i skupljanje volumena. Disanje se ne pojavljuje kao znak vitalnosti, već kao minimalna gesta održavanja postojanja, brišući granicu između živog i neživog. Teksture truljenja djeluju istovremeno odbojno i privlačno, pozivajući gledatelja na suočavanje s materijom koja se opire idealizaciji i kontroli. Rad se bavi estetikom propadanja kao mjestom upisa afekta, gdje se emocije ne procesuiraju, već akumuliraju. Fokusom na teksturu, ritam i tjelesnost materijala, video stvara iskustvo zasićenosti koje se ne tumači racionalno, već osjeća.